Prawosławny monaster Św. Cyryla i Metodego

http://monasterujkowice.pl/books.php?b=18&c=8
Monaster w Ujkowicach » Wydawnictwa » Stworzenie czy ewolucja?
okładka książkiStworzenie czy ewolucja?

Stworzenie czy ewolucja?

Autor: O. Seraphim Rose
Język: polski
Format: A5

Przypisy:

  1. Św. Bazyli Wielki Hexaemeron 5:5.
  2. Ibid 5:7.
  3. Ibid 5:2.
  4. Ibid 9:2.
  5. Św. Grzegorz z Nyssy, Przeciwko Eunomiuszowi 1:34.
  6. Św. Grzegorz z Nyssy, Odpowiedź dla Eunomiusza, księga druga.
  7. Św. Cyryl Jerozolimski, Wykłady katechetyczne 2:7.
  8. Ibid. 12:30.
  9. Św. Grzegorz Teolog, Mowa o Świętej Światłości 12.
  10. Św. Grzegorz Teolog, Trzecia mowa o Synu 11.
  11. Św. Jan Damasceński, O wierze prawosławnej 2:30.
  12. Św. Cyryl Jerozolimski, Wykłady katechetyczne 12:29.
  13. Św. Jan Damasceński, O wierze prawosławnej 4:14.
  14. Św. Bazyli Wielki, Hexaemeron 9:1.
  15. Św. Efrem, Komentarz do Księgi Rodzaju 1.
  16. Ibid.
  17. Ibid.
  18. Św. Bazyli Wielki Hexaemeron 5:6.
  19. Ibid. 5:10.
  20. Ibid 7:1. Niedawno dr Jonathan Wells, biolog molekularny, rozwinął naukę św. Bazylego na temat sześciu dni stworzenia, sprzeciwiając się tym, którzy próbowali uczynić ją zgodną z ewolucjonizmem. Cytując Hexaemeron św. Bazylego pisał: „Hexaemeron w całości jednoznacznie stwierdza, że pierwszy akt [stworzenia] poprzedzał inne następne akty stworzenia. Kiedy najpierw powstało niebo, było ono niepełne, bo jeszcze nie było słońca, księżyca i gwiazd. Te zostały stworzone później bezpośrednio przez Boga: ‘Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię, po czym stworzył światło i następnie firmament.’ Wody początkowo ‘rozproszone’ w wielu miejscach zostały zebrane razem gdy Bóg powiedział: ‘Niechaj zbiorą się wody spod nieba w jedno miejsce.’ Ziemia pozostała ‘niedokończona’ po swoim stworzeniu, gdyż brak było jeszcze wszelkich rodzajów roślin dopóki Bóg specjalnie nie rozkazał, aby ziemia ‘wydała trawę’ i ‘zrodziła owoce.’” (Jonathan Wells, Abusing Theology, Origin & Design).
  21. Św. Jan Chryzostom, Homilie na Księgę Rodzaju 7:3.
  22. Św. Grzegorz Teolog, O nowym tygodniu, wiośnie oraz wspomnienie męczennika Mamasa.
  23. Św. Jan Chryzostom, Homilie na Księgę Rodzaju 3:3; 8:2.
  24. Rdz 1:5 – przekład dosłowny.
  25. Św. Bazyli Wielki Hexaemeron, 2:8. Św. Ambroży, który znał Hexaemeron św. Bazylego, daje tę samą naukę w swoim Hexaemeronie. Rozważając zakończenie pierwszego dnia stworzenia św. Ambroży napisał: „Z godną uwagi precyzją Pismo wspomina o ‘dniu’ a nie ‘pierwszym dniu’. Ponieważ drugi, a po nim trzeci dzień i ostatecznie wszystkie pozostałe dni miały następować po tym pierwszym, mógł być nazwany ‘pierwszym dniem’ zachowując naturalny porządek. Ale Pismo ustaliło zasadę, że dwadzieścia cztery godziny, zawierające i dzień i noc, powinno się nazwać dniem, jakby określono długość jednego dnia na dwadzieścia cztery godziny (św. Ambroży, Hexaemeron).
  26. Św. Grzegorz Teolog, O nowym tygodniu, wiośnie oraz wspomnienie męczennika Mamasa.
  27. Św. Grzegorz Teolog, Homilia 7, O duszy.
  28. Św. Jan Chryzostom, Homilie na Księgę Rodzaju 2:4.
  29. Ibid. 15:2-3.
  30. Ibid. 14:5.
  31. Ibid. 13:4.
  32. Ibid. 13:3.
  33. Ibid.
  34. Św. Jan Damasceński, O herezjach 64.
  35. Św. Makary Wielki, Pięć homilii, 4:5.
  36. Św. Grzegorz Teolog, Homilia na Objawienie 12.
  37. Św. Grzegorz Palamas, Obrona świętych hezychastów, Triada 2:3.
  38. Nie tylko „chrześcijańscy ewolucjoniści”, jak dr Kalomiros, ale także „progresywni kreacjoniści” (którzy nie wierzą w ewolucję per se, ale akceptują ewolucyjny schemat milionów lat) są zmuszeni przyznać, że przez miliony lat obecna była śmierć i rozpad przed pojawieniem się człowieka. Oto jeden przykład z artykułu progresywnych kreacjonistów, pomyślanego jako katecheza dla dzieci:

    „Poczynając jakieś 2 albo 4 miliony lat temu Bóg zaczął stwarzanie człowiekopodobnych ssaków albo „hominidów”. Te stworzenia stały na dwóch nogach, miały duże mózgi i używały narzędzi. Byli i tacy, którzy palili umarłych albo malowali rysunki na ścianach jaskiń. Jednak bardzo się od nas różnili. Nie mieli duszy. Nie mieli świadomości takiej, jak my mamy. Nie oddawali czci Bogu i nie rozpoczęli żadnych praktyk religijnych.

    Po pewnym czasie wszystkie te podobne do człowieka stwory wymarły. Potem, jakieś 10 do 25 tysięcy lat temu, Bóg zastąpił ich przez Adama i Ewę.” (Hugh Ross, „Genesis One, Dinosaurs, and Cavemen”)

  39. W swoim liście dr Kalomiros argumentował, że ponieważ Bóg jest poza czasem, upadek Adama mógł działać wstecz na wszystkie inne stworzenia; tak więc „zwierzęta były pogrążone w upadku długo przed pojawieniem się człowieka na ziemi”.
  40. Św. Efrem, Komentarz do Księgi Rodzaju 3.
  41. Św. Jan Chryzostom, Homilie na Księgę Rodzaju 9:4.
  42. Św. Jan Damasceński, O wierze prawosławnej 2:10.
  43. Ibid.
  44. Św. Grzegorz Synaita, Filokalia cz. 5.
  45. Ibid.
  46. Św. Jan Chryzostom, Homilie na list do Rzymian 14:5.
  47. Św. Makary Wielki, Pięćdziesiąt duchowych homilii, homilia 11.
  48. Św. Symeon Nowy Teolog, Homilia 38.
  49. Św. Izaak Syryjczyk, Homilia 21.
  50. Św. Grzegorz Synaita, Filokalia cz. 5.
  51. Ibid.
  52. Św. Izaak Syryjczyk, Homilia 25.
  53. Św. Jan Damasceński O wierze prawosławnej 4:14.
  54. Św. Jan Chryzostom, Homilie na Księgę Rodzaju 13:4.
  55. Św. Symeon Nowy Teolog, Homilia 45.
  56. Św. Grzegorz Palamas, Obrona świętych hezychastów, Triada 1:2.
  57. Ibid. Triada 1:6.
  58. Ibid. Triada 1:11.
  59. Ibid. Triada 1:12.
  60. Ibid. Triada 1:15.
  61. Wielu ewolucjonistów klasyfikuje Homo erectus również do gatunku Homo sapiens. Na przykład William S. Laughlin (Uniwersytet Connecticut) badając Eskimosów i Aleutów zauważył mnóstwo podobieństw pomiędzy tymi ludami a azjatyckim Homo erectus. Doszedł do następującego wniosku: „Kiedy zauważymy, że znaczące różnice powiększają się przez krótki okres czasu pomiędzy blisko spokrewnionymi, sąsiadującymi ludami, tak jak na Alasce i Grenlandii, i kiedy zauważymy olbrzymie różnice istniejące pomiędzy odległymi grupami, takimi jak Eskimosi i Buszmeni, którzy wiadomo, że należą do jednego gatunku Homo sapiens, wydaje się uzasadnione stwierdzenie, że Sinanthropus należy do tego samego obszaru różnorodnych gatunków” (Science 142, listopad 1963, str. 644)
  62. Św. Bazyli Wielki, Hexaemeron 1:2.
  63. Ibid. 3:3.
  64. Ibid. 6:1.
  65. Św. Abba Doroteusz, Porady duchowe, cz. 1.
  66. Abba Izajasz, O prawie naturalnym, Filokalia, cz. 1, 2:1.
  67. Ibid. 2:2.
  68. Pogląd ewolucyjny, jak widzimy, utrzymuje że „nie ma takiej rzeczy, jak jakaś ‘ludzka natura’” (Shere Hite, The Hite Report on the Family). Człowiek ma taką samą naturę jak zwierzęta („wspólne włókno” postulowane przez Erazma Darwina) i ta natura wciąż ewoluuje. Ponieważ człowiek to nic więcej jak zwierzę, więc tak jak zwierzęta jest całkiem zależny od warunków środowiska. Stąd wniosek, że „ludzka natura” według tego światopoglądu, jest nieskończenie podatna na wpływy, i może się zmieniać (ewoluować) dostosowując się do zmiennych zasad społecznych. Taki pogląd jest, oczywiście, totalitarny w swojej naturze i legł u podstaw wszystkich politycznych ideologii starających się wprowadzić go w życie, od Rewolucji Francuskiej poczynając. Robert H. Bork podkreśla: „Ponieważ współcześni ludzie opierają się próbom przemiany ich natury ludzkiej, przymus i ostatecznie przemoc będą niezbędne”. (Slouching towards Gomorrah, str. 27)
  69. Św. Abba Doroteusz, Porady duchowe, porada 12, „O lęku przed przyszłymi mękami”.
  70. Św. Jan Kasjan, Konferencje, Konferencja trzynasta 12.
  71. Ibid. Konferencja trzynasta 14.
  72. Ibid.
  73. Prawosławny pisarz i teolog Władymir Łosski wyjaśnia dlaczego to stwierdzenie nie może być rozumiane dosłownie, i przytacza cytat z innych pism św. Grzegorza Teologa wykazując, że nie uważał on ludzkiego ducha za niestworzoną część Bóstwa. Termin „część Bóstwa” odnosi do uczestnictwa w Boskich energiach (łaska) co jest właściwe dla ludzkiego ducha. (Władymir Łosski, Teologia mistyczna Kościoła Wschodniego)
  74. Św. Grzegorz Teolog, Homilia 14, „O miłości do biednych”.
  75. „Rozmowa ze św. Serafinem z Sarowa o celu chrześcijańskiego życia” (Orthdruk, Białystok 1992).
  76. Św. Grzegorz Palamas, Obrona świętych hezychastów, Triada 1:11.
  77. Duch (gr. nous) jest najwyższą częścią ludzkiej duszy. Według słów św. Diodochusa z Fotiki: „duch zamieszkuje w głębokościach duszy” (Filokalia, tom 1).
  78. Św. Grzegorz z Nyssy, Odpowiedź dla Eunomiusza, Księga druga.
  79. Św. Grzegorz z Nyssy, O dziewictwie cz. 12.
  80. Św. Jan Damasceński, O prawosławnej wierze, 2:12.
  81. Św. Grzegorz z Nyssy, O stworzeniu człowieka, 30:34.
  82. Ibid. 28:1.
  83. Ibid. 29:1.
  84. „Rozmowa ze św. Serafinem z Sarowa o celu chrześcijańskiego życia” (Orthdruk, Białystok 1992).
  85. Św. Grzegorz Synaita, Filokalia, cz. 5.
  86. Ibid.
  87. Św. Grzegorz Teolog, Homilia 38, „O narodzeniu Zbawiciela”.
  88. Św. Grzegorz Synaita, Filokalia, cz. 5.
  89. Św. Jan Chryzostom, Homilie na Księgę Rodzaju, 15:4.
  90. Św. Symeon Nowy Teolog, Homilia 45.
  91. Tomasz z Akwinu, Summa Teologiczna I, art. 1.
  92. Ibid. I, 98:2.
  93. Ibid. I, 97:2.
  94. Ibid. I, 95:1.
  95. Ibid. I, 97:3.
  96. Ibid. I, 97:3.
  97. Ibid. I, 97:4.
  98. Ibid. I, 97:3.
  99. Patrz Ibid. I, 95:1.
  100. Grecki teolog i filozof św. Nektariusz (1846-1920) napisał: „Ci, którzy zaprzeczają nieśmiertelności duszy podkopują zarówno prawo moralne jak i podstawę społeczeństw, które chcieliby widzieć rozwalone aż do ruin, po to tylko, by udowodnić że człowiek jest małpą, od której sami szczycą się pochodzeniem” (Studia dotyczące nieśmiertelności duszy, Ateny 1901).
    Św. Nektariusz czytał ewolucyjny traktat Lamarcka Philosophie zoologique oraz Darwina The Descent of Man. Omawiając te dzieła w swojej książce Szkice o człowieku (Ateny 1893), św. Nektariusz napisał: „Dwa tomy pracy Philosophie zoologique są całkowicie poświęcone podtrzymaniu upadającej teorii ewolucji odnośnie do człowieka. Pierwszy tom stara się udowodnić, że ludzki organizm wyewoluował z organizmu małpy jako rezultat zbiegu okoliczności. Drugi tom stara się udowodnić, że wyjątkowe zdolności ludzkiego umysłu są niczym innym jak tylko przedłużeniem władz, które posiadają zwierzęta, różnią się tylko stopniem wykorzystania. Mając słabe i źle położone fundamenty ... Lamarck twierdzi, że może udowodnić, że w przeszłości natura tworzyła poprzez wspaniałą ewolucję jeden gatunek z drugiego, wcześniejszego. Stara się on uzasadnić stopniowy łańcuch gatunków mający kolejne (nie równoczesne) powiązania i w ten sposób doprowadzić do powstania człowieka przez te przekształcenia, co jest przeciwieństwem prawdy, nie mniej cudownej niż te metamorfozy wzięte z baśni i mitów! ...
    Teorie Darwina wyobrażały sobie, że odpowiedzą w sam raz na antropologiczne pytania przez przyjęcie zasad ewolucji. Teorie te, nie opierające się na zdrowych fundamentach, zamiast rozwiązywać problemy, uczyniły je jeszcze bardziej zagadkowymi, ponieważ zaprzeczały wiarygodności objawionej prawdy, opisując człowieka jako należącego do porządku nierozumnych zwierząt, zaprzeczając jego duchowemu pochodzeniu i przypisując mu pochodzenie bardzo podłe. Ich niepowodzenie jest spowodowane głównie przez zaprzeczanie wzniosłemu pochodzeniu człowieka i jego duchowej natury, która jest połączona razem z materią i światem psychicznym. Ogólnie, bez przyjęcia objawionej prawdy człowiek pozostanie nierozwiązaną zagadką. Przyjęcie tej prawdy jest pewnym i bezpiecznym fundamentem, na którym każdy, poszukujący odpowiedzi na temat człowieka, powinien się oprzeć. Jest tak dlatego, że trzeba zachować porządek, żeby poprawnie rozwiązać różne pytania i nauczyć się prawdy przy pomocy prawdziwej nauki”.
© Monaster Św. Cyryla i Metodego w Ujkowicach - monasterujkowice.pl - Wszystkie prawa zastrzeżone.